Menu:   Nederlands   Engels


Ontmoeting is hoger dan scheiding

21 januari 2022


śrī śrī guru gaurāṅgau jayataḥ!

Bhakti Lezingen

www.purebhakti.com/teachers/bhakti-discourses/
22-discourses-2003/289-meeting-is-higher-than-separation
Hilo, Hawaii, 13 januari 2003, deel 2

nitya-līlā praviṣṭa oṁ viṣṇupāda

Śrī Śrīmad Bhaktivedānta Nārāyaṇa Gosvāmī Mahārāja





Ontmoeting is hoger dan scheiding



cc by-sa.png [Sripad Padmanabha Maharaja:] Er is nog een onderwerp, dat in de juiste overeenstemming dient te worden gebracht. Bepaalde personen hebben een verhandeling geschreven, waarin ze beweren, dat er verschil van mening bestaat tussen Srila Prabhupada Bhaktivedanta Svami Maharaja en Srila Narayana Maharaja met betrekking tot de relatieve spirituele zinsvervoering in de gevoelens van afgescheidenheid en ontmoeting in conjugale liefde. Ze geven een citaat uit het boek Teachings of Lord Caianya van Srila Prabhupada in de conversatie tussen Sri Caitanya Mahaprabhu en Sri Ramananda Raya.

Ik lees het eerste citaat van Srila Prabhupada, zoals afgedrukt in de bovengenoemde verhandeling. "Bij het horen van deze transcendente activiteiten zei Sri Caitanya, 'O Mijn beste Ramananda, wat je hebt uitgelegd met betrekking tot het transcendente spel van Sri Radha en Krsna is volkomen juist. Toch is er nog meer, dat ik van jou zou willen horen.' 'Het is voor mij erg moeilijk om verder nog iets tot uitdrukking te brengen' legde Raya Ramananda uit aan Caitanya Mahaprabhu, 'maar ik kan alleen zeggen, dat er een emotionele activiteit bestaat genaamd prema-vilasa-vivarta, die ik kan trachten uit te leggen. Maar ik weer niet, of Je blij zal zijn het te horen.'"

De auteurs van deze verhandeling citeren daarna een kort commentaar van Srila Prabhupada. "In prema-vilasa hebben twee soorten emotionele activiteiten plaats - scheiden en ontmoeten. Die transcendente scheiding is zo acuut, dat deze extatischer is dan ontmoeten." Met dit citaat is in de verhandeling getracht te verzekeren, dat Srila Prabhpada zegt, dat afgescheidenheid (vipralambha) zich op een hoger niveau bevindt en meer extase geeft dan de ontmoeting (sambhoga) tussen Radha en Krsna." (Zie Eindnoot 1)

De auteurs presenteren vervolgens het idee, dat Srila Narayana Maharaja het tegenovergestelde heeft gezegd en dat het onjuist is. Nu ga ik hun citaten lezen uit een Engelse vertaling van gesprekken in Hindi met Srila Narayana Maharaja tijdens de Vraja Mandala Parikrama. "Degenen, die niet nauwgezet het geschrift Srimad-Bhagavatam hebben bestudeerd en Sri Caitanya-caritamrta niet gewetensvol hebben begrepen en boeken zoals Bhakti-rasamrita-sindu, Brhad-bhagavatamrta, Ujjvala-nilamani, Krsna-karnamrta en andere literatuur van die aard niet op de juiste manier hebben bevat, beschouwen vipralambha, het gevoel van afgescheidenheid, als het hoogste niveau van extase. Onze voorgaande acaryas hebben vipralambha ook als een verheven staat beschouwd, maar na ampele overpeinzing hebben ze gezien, dat vipralambha een voorwaarde vormt om de extase van hereniging te verhogen en deze ten volle te verfraaien en uit te breiden. Indien er voor alle eeuwigheid alleen vipralambha zou zijn, wat zou er dan de zin van zijn? Waartoe zou het dienen? Vipralambha is alleen nodig, omdat het de extatische gevoelens van hereniging intensiveert."

Dat is het ene citaat. Daarna wordt er een korte uitspraak van Srila Maharaja uit het boek Vraja Mandala Parikrama weergegeven, "Dus je kunt zien, dat het gevoel van vipralambha veel complexer is dan de manier, waarop je het voorheen bekeek. Degenen, die nog steeds vasthouden aan de verkondiging, dat vipralambha de hoogste extase is, beschikken nog niet over de spirituele rijpheid en het begrip om te realiseren, dat het voor niets anders mogelijk is om verhevener te zijn dan de extatisch liefdevolle uitwisselingen van Srimati Radharani en Krsna in Hun hereniging (sambhoga)."

Begrijpt iedereen dat goed?

[Srila Narayana Maharaja:] Ik heb dit onderwerp duidelijk gemaakt in de bovengenoemde citaten - afzondering is alleen nodig, omdat het dient om het plezier van de ontmoeting te vergroten; het is erbij behulpzaam. Niettemin wil ik dit verder verklaren.

Srila Visvanatha Cakravarti Thakura heeft geschreven, dat in madanakya-mahabhava tijdens de ontmoeting de ervaring van hoogste intensiteit van afgescheidenheid aanwezig is en dat in afzondering de ervaring van hoogste intensiteit van ontmoeting aanwezig is. Alle emoties in hun extreme verhevenheid zijn aanwezig in Srimati Radhika in Haar madanakya-mahabhava. Bovendien openbaart Krsna Zich volkomen in intense afgescheidenheid (divya-viraha). In dat gevoel van afgescheidenheid zijn de gopis volkomen geabsorbeerd in Krsna, in al Zijn kwaliteiten en in al Zijn spel en vermaak. En op hetzelfde moment willen ze Krsna precies dan en daar omhelzen. Ze hebben er geen behoefte aan om op te branden in het vuur van afgescheidenheid.

De gopis zijn niet voldaan in hun gevoel van afgescheidenheid; ze kunnen niet voldaan zijn. Hun verlangen is alsvolgt: "Krsna moet direct voor ons komen staan - oog in oog - zodat Hij Zijn superzachte lotusvoeten op onze borsten kan zetten." Ze beklagen zich, dat ze Zijn lotusvoeten daar met de grootste voorzichtigheid moeten neerzetten, omdat hun borsten zo hard zijn. Aan wiens lotusvoeten refereren ze? De lotusvoeten van die Krsna, die zelfs Brahma, Sri Narada Rsi, Sri Sukadeva Gosvami en Sri Bhismadeva niet naar hun meditatieve trance kunnen brengen. Het zijn juist die voeten, die de gopis op hun borsten wilden zetten.

yat te sujata-caranamburuham stanesu
    bhitah sanaih priya dadhimahi karkasesu
tenatavim atasi tad vyathate na kim svit
    kurpadibhir bhramati dhir bhavad-ayusam nah

["O dierbare geliefde! Jouw lotusvoeten zijn zo zacht, dat we ze zachtjes op onze borsten zetten en vrezen, dat Jouw voeten zich zullen bezeren. Ons leven rust alleen in Jou. Ons hoofd zit vol angst voor Jouw tere voeten, die gewond kunnen raken door kiezelsteentjes, wanneer Je over het bospad wandelt" (Srimad-Bhagavatam 10.31.19).

De gopis treuren in dit verband, "Oh, wat moeten we doen? Krsna wil graag, dat Zijn voeten op onze borsten worden gezet, maar wij zijn bang, dat we Hem pijn gaan doen." De gopis willen niet op Krsna mediteren. Ze willen juist het volgende, "Krsna moet van binnen uit ons hart komen, zodat we Hem kunnen omhelzen. Alleen op deze manier kan het vuur van afgescheidenheid worden gedoofd."

Sommigen zeggen, dat vipralambha hoger is dan sambhoga. Alleen een afzijdig figuur kan dit zeggen. Alleen dergelijke afzijdige personen kunnen zeggen, dat het goed is, als de gopis Krsna alleen in hun trance zien. Dergelijke personen kunnen zeggen, dat het beter is, dat de associatie van Krsna bij hen komt in het gevoel van afgescheidenheid, ook al willen de gopis Krsna omhelzen. Het is beter, dat ze Hem altijd alleen ontmoeten in hun gevoel van afgescheidenheid, wanneer ze hun ogen sluiten en Hem in hun hart herinneren. Dergelijke afzijdige figuren denken, dat de afgescheidenheid van de gopis erg goed is. Zulke personen lijken op Akrura en Kamsa, die geen behoefte hebben aan de ontmoeting van Radha en Krsna. Akrura kan zeggen, "Haal Krsna uit Vraja weg. Laat de Vrajavasi's afzondering ervaren; ze moeten zich altijd afgezonderd voelen." En Kamsa zal dolblij zijn te zeggen, "Haal Krsna op naar Mathura, dan zal ik Hem daar vermoorden."

Deze twee personen kunnen op deze manier spreken, maar geen enkele Vrajavasi wil Krsna afzonderen van Vraja. Zelfs geen plant, geen struik of vogel in Vrndavana wil, dat Krsna Vraja verlaat. Niemand daar wil, dat de Vrajavasi's afgescheidenheid ervaren. Niemand van hen denkt, "Afzondering is zo verheven." Om niet te spreken van de gopis. Laat staan Lalita en Visakha, Rupa Manjari en Rati Manjari.

De vertrouwelijke dienstmeisjes van Srimati Radhika, die meer genegenheid koesteren voor Haar dan voor Krsna, zullen nimmer Haar afzondering van Krsna wensen. Vrajavasi's zoals Lalita en Visakha en palya-dasis zoals Rupa Manjari, Rati Manjari en Kamala Manjari kunnen Radhika's afgescheidenheid van Krsna in feite helemaal niet verdragen. Weten jullie wie Kamala Manjari is? In haar sadhaka gedaante is ze Srila Bhaktivinoda Thakura.

In zijn lied, Sri Krsna Virahe, schrijft Srila Bhaktivinoda Thakura, "Ik kan de gevoelens van afgescheidenheid van Radhika niet verdragen."

sri krsna-virahe, radhikara dasa, ami to sahite nari
yugala milana, sukerea karana, jivana chadite pari

["Ik kan de betreurenswaardige conditie van Sri Radhika absoluut niet verdragen, wanneer Ze lijdt onder afgescheidenheid van Sri Krsna, maar ik ben volkomen bereid om mijn leven onmiddellijk op te geven omwille van Hun gelukkige hereniging."]

Srila Bhaktivinoda zit te huilen, wanneer hij schrijft, "Als Radhika treurt in divyon-mada, in de transcendente waanzin van afgescheidenheid van Krsna, die ze vertoonde in Bhramara-gita (waarin Radhika spreekt met een hommel) en andere keren, kan ik het niet verdragen. Ik wil niet, dat Krsna Radhika verlaat. Hij moet altijd bij Haar in Vraja blijven." Hij vervolgt, "Ik kan de afzondering van Radhika van Krsna niet verdragen, maar ik kan mijn leven gemakkelijk opgeven, als dat helpt om Krsna naar Haar terug te brengen." Dit is het gevoel van de palya-dasis voor Radhika.

In een ander lied, genaamd Vrsabhanu-Suta, schrijft Srila Bhaktivinoda Thakura,

radha-paksa chadi, je jana se jana
    je bhave se bhave thake
ami to Radhika-paksa pati sada
    kabhu nahi heri ta-ke

["Ik bevind me altijd in Radhika's gezelschap en ik kijk nooit naar de gezichten van degenen, die Haar achterlaten, ongeacht wie ze zijn of wat hun gevoelsstemming is."]

Met andere woorden, hij zegt, "Als iemand denkt, dat het gevoel van afgescheidenheid van Srimati Radhika zo goed is, wil ik het gezicht van die persoon niet zien! Het zou een zondige daad zijn om het gezicht van een dergelijk persoon te zien!"

Alleen Mathuravasi's - alleen degenen, die niet in staat zijn vraja-lila te waarderen - zoals Akrura en Kamsa, zouden willen, dat Radhika en Krsna van elkaar worden gescheiden. Een rupanuga Vaisnava begrijpt, dat iedereen in Vraja zodanig handelt, dat het geluk van Sri Sri Radha en Krsna toeneemt. Uddhava ging naar Vraja, realiseerde zich tot op zekere hoogte de afgescheidenheid van de gopis, en ging terug naar Krsna en zei, "Je moet er onmiddellijk naartoe gaan, anders zijn Nanda en Yasoda, de gopis, de koeien en de kalveren binnenkort dood. Je moet er naartoe gaan." Zelfs Baladeva en Rohini-maiya zeiden tegen Krsna, "Waarom ga Je niet naar Vraja? Ze gaan dood, als Je dat niet doet." Baladeva zei tegen Hem, "Als Jij er niet naartoe gaat, zal Ik moeten gaan en Ik zal hen vertellen, dat Je spoedig terugkomt." Dus alle Vrajavasi's willen, dat Krsna bij de gopis is en bij Zijn vader en moeder in Vraja."

Als vipralambha hoger is dan ontmoeten, zouden Lalita en de andere sakhis en majaris geprobeerd hebben om Krsna buiten Vraja te houden. Ze zouden geprobeerd hebben om heel ver bij Hem uit de buurt te blijven. Maar is dat gebeurd? Dit kunnen ze nooit doen. Wil jij dit? Wil iemand van jullie Krsna afzonderen van Radhika? Willen jullie, dat Radhika zit te huilen en over de grond rolt?

Jullie mogen weten, dat Lalita ooit een zwaan naar Mathura heeft gestuurd. Toen ze hem wegstuurde, zei ze tegen hem, "Ga naar Krsna en vertel Hem over de dasami-dasa, het tiende stadium, van Radhika's conditie. In het elfde stadium zou ze sterven. Ze is tegenwoordig dikwijls buiten bewustzijn en ze houdt zich als een gestoord persoon bezig met allerlei rare praatjes (divyonmada). Ga naar Krsna en zeg Hem, "Je moet binnen een dag komen - of nu meteen. Als Je later naar Vraja gaat, zal Je Radhika niet meer kunnen ontmoeten. Je moet dit goed onthouden. Als Je gelukkig wilt zijn en Je wilt anderen gelukkig maken, kom dan meteen hier naartoe."

Volgens de explicaties van onze voorgaande acaryas is hetgeen ik heb verteld dus correct. Vipralambha is alleen nodig om de ontmoeting te voeden. Als het hierin niet slaagt, is er geen reden voor vipralambha. In Sri Ujjvala-nilamani staat geschreven, "Na vina vipralambhena sambhoga pustimasnute - zonder vipralambha wordt ontmoeting niet gevoed."

Komt ontmoeting eerst of komt vipralambha eerst? Als de gopis Krsna niet hadden ontmoet, hadden ze dan vipralambha kunnen ervaren? Eerst komt de ontmoeting en daarna de scheiding. Zonder ontmoeting kan het gevoel van afgescheidenheid niet komen en kan Srimati Radharani niet om Krsna huilen. Waarom huilen jullie niet? Kunnen jullie uit de grond van je hart om Krsna huilen? Dat kunnen jullie niet, want jullie hebben Hem nooit gezien. Als je Zijn schoonheid, Zijn kwaliteiten, Zijn genegenheid en Zijn liefde en genade ervaart, kun je om Hem huilen. Dus eerst komt ontmoeting, sambhoga, dan scheiding in het midden en daarna weer ontmoeting. Er zijn vier soorten scheiding en dat zijn purva-raga, mana, pravasa en prema-vaicittya.

vipralambha catur-vidha-purva-raga, mana
pravasakhya, ara prema-vaicittya-akhyana

Sri Caitanya-caritamrta (Madhya-lila 23.63)

["Vipralambha kent vier onderdelen, purva-raga, mana, pravasa en prema-vaicittya."]

Als Krsna naar het bos gaat, voelen de gopis afgescheidenheid. Ze huilen om Krsna en spreken met elkaar over Zijn spel en vermaak in het bos. Het hoogste stadium in conjugale liefde is madanakya-mahabhava, dat alleen in Radhika aanwezig is. Alle variŽteiten van het gevoel van ontmoeten en alle variŽteiten van het gevoel van scheiden zijn aanwezig in madhanakya en dit is het monopolie van Srimati Radhika. Dit wonderbaarlijke gevoel van Radhika sluit zelfs de hoogste emoties van afzondering in. Dit gevoel kan zich niet manifesteren op het moment van scheiding; het heeft alleen plaats in de ontmoeting. Het gebeurt bijvoorbeeld, wanneer Radhika op schoot zit bij Krsna in Prema Sarovara. Ze beeldt Zich in, dat Krsna is weggegaan en niet meer terugkomt. Dan treurt Radhika, "Waar is Krsna?" Dit is zeer wonderbaarlijk en smaakvol.

We moeten al deze waarheden kennen en het begrip ervan zal alle uitspraken van jullie Srila Prabhupada in overeenstemming brengen.

[Syamarani dasi:] In het geval, dat iemand nog twijfels heeft en denkt, dat onze Srila Prabhupada scheiding hoger beschouwt dan ontmoeting, kan hij in zijn boeken de vele citaten lezen, die precies datgene bevestigen, dat Srila Gurudeva vanavond heeft gezegd." (Zie Eindnoot 1)

[Srila Narayana Maharaja:] Ik verzoek degenen, die twijfels hebben, heel nederig om dit diepgaande onderwerp met mij persoonlijk te bespreken. Ik heet hen welkom en ik denk, dat we met een dergelijk gesprek tot overeenstemming zullen komen.

[Jagadhatri dasi:] Ik heb geen verstand van filosofie en ik ben geen wetenschapper, maar ik kan me herinneren, dat in het Krsna Book Krsna tegen de gopis zei, "Ik heb jullie nooit verlaten." Dus de gopis hebben het gevoel van afgescheidenheid, maar Krsna heeft hen in feit nooit verlaten.

[Srila Narayana Maharaja:] Als Hij nooit zou zijn vertrokken, waarom zaten de gopis dan constant te treuren en hadden ze vanwege Hem te lijden? Het idee dat Krsna nooit is weggegaan, dat Hij Zich overal bevindt en dat de gopis geen reden hadden om te treuren, is de versie van Uddhava. Dit was niet de versie van de gopis. Integendeel, de gopis hebben juist alle argumenten van Uddhava van tafel geveegd.

Je moet weten, dat jullie Prabhupada een filosoof is en tevens een rasika-bhakta. Hij realiseert zowel vipralambha als sambhoga. Evenals zijn voorganger acaryas is hij een dienaar van Srimati Radhika. Gaat hij beweren, dat Radha altijd ver uit de buurt van Krsna moet blijven? Nooit. Ik ken hem. Ik ben met hem sinds 1947 geassocieerd geweest en ik verleen hem nog steeds diensten. Als hij bij een zeldzame gelegenheid heeft geschreven, dat scheiding hoger is dan ontmoeting, heeft hij dat alleen voor beginners gedaan. We moeten afzondering van Krsna voelen en we moeten het betreuren, dat we een lange tijd van Hem afgescheiden zijn geweest. Voor een sadhaka is het van essentieel belang om afgescheidenheid van Krsna te ervaren en daarom moet hij verdrietig zijn in afgescheidenheid. (Zie Eindnoot 2) Voor de rijpere toegewijde daarentegen heeft Srila Svami Maharaja in zijn vele boeken geschreven, dat afzondering alleen wordt aanvaard, indien het de vreugde van de ontmoeting helpt toenemen.

Wees nu zo goed om al deze waarheden te verteren.

Volgende ochtend bij een darsana

Alle sakhas (koeherdersjongens) ervoeren doorgaans ook diepe afgescheidenheid van Krsna. Zelfs wanneer Krsna Zich achter een boom had verstopt, renden ze Hem snel achterna om Hem te vinden. En vooral de gopis ervoeren pijnlijke afgescheidenheid. In de Gopi-gita van Srimad-Bhagavatam staat geschreven,

atati yad bhavan ahni kananam
    truti yugayate tvam apasyatam
kutila-kuntalam sri-mukham ca te
    jada udiksatam paksma-krd drsam

Srimad-Bhagavatam (10.31.15)

["Als Je overdag naar het bos vertrekt, lijkt een fractie van een seconde voor ons op een millennium, omdat we Jou niet kunnen zien. En zelfs wanneeer we met gretige blikken naar Jouw prachtige gelaat kunnen kijken, dat zo mooi is versierd met krullende lokken haar, wordt ons plezier gehinderd door onze oogleden, die werden ontworpen door die dwaze schepper."]

De betekenis mag duidelijk zijn. Als Krsna de koeien ging laten grazen en ook wanneer Hij terugkeerde van het hoeden, hadden de gopis de kans Hem te zien. Op dat moment hadden ze gewild, dat ze geen last hadden van de belemmering van oogleden, die hun ogen telkens afdekten. Ze wilden duizenden ogen hebben zonder oogleden - over hun hele lichaam - want ze wilden Krsna ononderbroken kunnen zien. Ze vervloekten de schepper, "O Brahma, vanwege het knipperen van oogleden, die jij hebt gemaakt, raakt ons zicht op Krsna belemmerd. We kunnen zelfs niet een seconde lang de afscheiding van Krsna verdragen. Iedere fractie van een seconde lijkt voor ons duizenden en duizenden yugas te zijn." Hoe zouden de Vrajavasi's het lijden van de gopis en vooral van Radhika kunnen verdragen?

Volgende avond tijdens de lezing

14 januari 2003

Srila Prabhupada Bhaktivedanta Svami Maharaja heeft alleen voor beginnelingen gezegd, dat men het gevoel van afgescheidenheid moet aannemen. We zijn Krsna sinds het begin der tijden vergeten. Dus een sadhaka-bhakta moet altijd treuren, huilen en afgescheidenheid in zijn bhajana voelen. Hij moet huilen zoals Sri Caitanya Mahaprabhu, zoals Srila Narottama dasa Thakura, en zoals Srila Bhaktivinoda Thakura. Beginners moeten weten, dat we Krsna zijn vergeten en dat we sinds onheuglijke tijden van Hem afgescheiden zijn geweest en dat hun bhajana daarom doordrenkt moet zijn van gevoelens van afgescheidenheid.

De rijpe toegewijden zullen ook afgescheidenheid ervaren, maar zij zullen bovendien niet willen, dat Srimati Radhika afgescheidenheid van Krsna ervaart.

atati yad bhavan ahni kananam
    truti yugayate tvam apasyatam
kutila-kuntalam sri-mukham ca te
    jada udiksatam paksma-krd drsam

Srimad-Bhagavatam (10.31.15)

["Als Je overdag naar het bos vertrekt, lijkt een fractie van een seconde voor ons op een millennium, omdat we Jou niet kunnen zien. En zelfs wanneeer we met gretige blikken naar Jouw prachtige gelaat kunnen kijken, dat zo mooi is versierd met krullende lokken haar, wordt ons plezier gehinderd door onze oogleden, die werden ontworpen door die dwaze schepper."]

De gopis hebben kritiek op Brahma alsvolgt, "Je weet niet hoe je moet creŽren. Je hebt ons geschapen met slechts twee ogen en je hebt ons ook nog oogleden gegeven, die constant knipperen. Je weet helemaal niets. Als er een nieuwe Brahma komt, die onze adviezen volgt, gaat hij duizenden en duizenden ogen op ons lichaam zetten - zonder oogleden. Dan kunnen we Krsna levendig en wel zien, wanneer Hij 's avonds thuiskomt van het hoeden van de koeien en wanneer Hij 's morgens weer vertrekt. Op dit moment echter staan we de hele dag gretig te wachten op Krsna, die terugkomt. En als Hij dan thuiskomt en we proberen Hem te zien, zijn er twee dingen die ons gezichtsveld belemmeren. De ene belemmering bestaat uit de tranen, die uit onze ogen vallen en de tweede belemmering bestaat uit die oogleden. Als Krsna vůůr ons staat en we kunnen Hem een seconde niet zien vanwege de tranen en die oogleden, lijkt die seconde duizenden en miljoenen yugas te duren. Op dat moment ervaren we diepe afgescheidenheid."

Als je wil, dat de gopis altijd zijn afgescheiden, omdat dit hoger is, wat gaat er dan met hen gebeuren? Ze zullen spoedig sterven. Als je blij bent met hun dood, kun je zeggen, dat het gevoel van scheiding hoger is. Als ik vraag aan degenen, die dat paper hebben geschreven, waarin ze trachten te bewijzen, dat scheiding hoger is, "Willen jullie, dat Radha en Krsna altijd uit elkaar zijn, zodat Ze constant afgescheidenheid ervaren?" - Ik denk, dat ze niet bevestigend zullen antwoorden. Alleen iemand, die totaal geen bhakti heeft, kan hierop "Ja" antwoorden.

De zeer eerbiedwaardige Srila Kavi Karnapura is een verheven toegewijde. Toen hij nog heel jong was, zoog hij op de teen van Sri Caitanya Mahaprabhu en daardoor werd hij een van de grootste Vaisnava dichters en schrijvers. Hij heeft een beroemd boek geschreven, getiteld Sri Ananda Vrndavana Campu, dat overeen komt met Sri Gopala Campu van Srila Jiva Gosvami. Hij is ouder dan Jiva Gosvami in de zin, dat hij Sri Caitanya Mahaprabhu eerder heeft ontmoet dan Jiva Gosvami. Hij heeft over de activiteiten van Krsna geschreven tot rasa-lila, holi-lila, het schommelspel enzovoort, maar hij heeft nooit beschreven hoe Krsna met Baladeva naar Mathura ging en hoe Hij Uddhava naar Vraja stuurde. Hij heeft dit nooit verteld, omdat hij de gedachte aan de scheiding van Radha en Krsna niet kon verdragen. Hij denkt, dat Radhika sterft, als Krsna Svaminiji Radhika verlaat en naar Mathura gaat. Als Krsna in Vraja naar het bos ging om de koeien te hoeden, ervoeren de gopis nauwelijks afgescheidenheid in vergelijking met hetgeen ze voelden, toen Krsna naar Mathura vertrok. Als Krsna vertrok om de koeien te hoeden, kwamen groepen gopis bij elkaar om Gopi-gita en Venu-gita te zingen en hielden zich daarmee vast aan het leven. We moeten blij zijn met de ontmoeting van Radha en Krsna en we moeten verdrietig zijn in Hun afzondering. Srila Bhaktivinoda Thakura heeft daartoe het volgende geschreven,

sri krsna-virahe, radhikara dasa, ami to' sahite nari
yugali-milana, sukhera karana, jivana chadite pari

Sri Krsna-Virahe (vers 1)

["Ik kan de betreurenswaardige conditie van Sri Radhika absoluut niet verdragen, wanneer Ze lijdt aan afgescheidenheid van Sri Krsna, maar ik ben ten volle bereid om mijn leven onmiddellijk op te geven omwille van Hun gelukkige hereniging."]

radhikara tare, sata bara mari, se duhkha amar soya

Sri Krsna-Virahe (vers 2)

["Omwille van Radhika ben ik bereid om de pijn en angst van de dood honderden keren te verdragen."]

"Als ik zie, dat Radhika afgescheidenheid ervaart, ga ik van beklemming duizenden keren dood. Anderzijds kan ik alles doen voor het plezier van Radhika. Voor haar plezier kan ik honderden keren sterven."

Dit is de essentie van onze hele discussie van gisteren.



_________________________

[Eindnoot 1

"Wanneer de minnaar en de minnares elkaar ontmoeten, worden ze yukta (verbonden) genoemd. Voorafgaand aan hun ontmoeting worden ze ayukta (niet-verbonden) genoemd. Ongeacht of ze wel of niet verbonden zijn, de extatische emotie voortkomend uit het onvermogen elkaar naar wens te omhelzen en te kussen wordt vipralambha genoemd. Deze vipralambha helpt de emoties voeden op het moment van de ontmoeting" (Purport door Srila Prabhupada op Sri Caitanya-caritamrta, Madhya-lila 23.60).

"Op het platform van sambhoga zijn de aankledingen onbeperkt en op het platform van vipralambha bestaan er vier. De extase welke wordt vertoond, voordat de minnaar en minnares elkaar ontmoeten; de extase, die tussen beiden wordt ervaren, nadat ontmoeting heeft plaats gehad; de gemoedsgesteldheid, wanneer ze elkaar niet ontmoeten; en de gemoedsgesteldheid tijdens de ontmoeting, terwijl ze vrezen voor de scheiding" (Purport door Srila Prabhupada in Teachings of Lord Caitanya).

Eindnoot 2

"Sri Caitanya onderwees mensen over het algemeen de methode van vipralambha-seva, het verlenen van diensten aan de Allerhoogste Persoonlijkheid Gods met het gevoel van afgescheidenheid. De Zes Gosvami's onderwezen eveneens verering van Krsna met het gevoel van de gopis in afgescheidenheid. De gebeden van Srinivasacarya over de Gosvami's zetten deze kwesties zeer helder uiteen" (Krsna Book, Chapter 47).

"Sri Caitanya Mahaprabhu heeft ons de methode van verering in afgescheidenheid onderwezen, vipralambha-seva. Niet van, "Oh, ik heb Hem gisteren gezien. Vannacht heb ik Krsna gezien. Hij trok aan mijn kleren." Dit zijn sahajiyas. Onze verering dient in feite in afgescheidenheid te worden uitgevoerd. De Gosvami's hebben ons dat eveneens onderwezen" (Lezing van Srila Prabhupada over Srimad-Bhagavatam 1.10.14).

"Dus voor een gevorderde toegewijde is alles mogelijk, zoals door deze heer beschreven. Maar dat is niet voor iedereen. Dat is geen gewoon ding. Uitzonderlijk. For de gewone persoon, zoals Caitanya Mahaprabhu heeft geadviseerd en zoals Hij het in de praktijk van Zijn leven heeft getoond, geldt toegewijde dienst in afgescheidenheid: "Waar is Krsna?" Sunyayitam jagat arvam govinda-virahena me - "Ik zie, dat alles is uitgestorven, want ik kan Krsna niet zien." Hetzelfde werd door de Gosvami's gevolgd" (Lezing van Srila Prabhupada over Srimad-Bhagavatam, Canto Vijf).

Onze... deze Gaudiya-sampradaya van Caitanya Mahaprabhu, in de nakomelingen van Caitanya Mahaprabhu, onze lijn van Godrealisatie is die afgescheidenheid, het gevoel van scheiding. Niet, dat we Krsna onder handbereik hebben. Nee. Het gevoel van afgescheidenheid, verering van Krsna door afgescheidenheid te voelen is beter dan verering door rechtstreekse ontmoeting. Vipralambha-seva" (Lezing van Srila Prabhupada, 2 februari 1968).

"Rechtstreeks contact is niet mogelijk. Dit is volgens de methode van Sri Caitanya Mahaprabhu dan ook niet de manier van verering. Dat is sahajiya-vada. "Ik praat met Krsna. Krsna trekt de kleren van me af." Er is een boek, dat een dame heeft geschreven over haar ervaringen, dat Krsna naar haar toekomt, met haar praat en haar kleding wegtrekt. Ze heeft dit openlijk geschreven. Maar dit is niet de stijl van Caitanya Mahaprabhu...

De ware sampradaya van Caitanya Mahaprabhu is, dat we voelen zoals Caitanya Mahaprabhu, afgescheidenheid. Niet sambhoga. Vipralambha. Vipralambha-seva. "Oh, ik ben zo verdorven, ik kon Krsna niet dienen. Hoe kan ik Krsna zien? Het is niet mogelijk." Op die manier. Dat is de les van Caitanya Mahaprabhu. "Maar zelfs al zie ik Hem niet, het is voor mij ook niet mogelijk om Hem te zien..." Dit betekent, "Wat ben ik? Ik ben een onbeduidend persoon. Waarom zou Krsna komen om mij te zien?" Dit is juist. "Waarom zou ik Krsna willen zien? Welke kwalificatie heb ik eigenlijk?" Dit is bhajana. Dit is bhajana. Waarom zou ik trots zijn, van "Nu ga ik Krsna zien"? Wat ben ik? Dat is de les van Caitanya Mahaprabhu... Krsna hoeft niet te komen. Ik kan Krsna duizenden en duizenden levens niet zien. Ik kan gedurende vele, vele levens liggen rotten in een helse conditie. Dat geeft niet. Toch kan ik Krsna-bewustzijn niet opgeven." Dit hebben we nodig. Ik kan naar de hel of naar de hemel worden gestuurd - het maakt niets uit. Welke kwalificatie heb ik eigenlijk, dat ik wil teruggaan naar huis, terug naar God? Zo eenvoudig is het niet" (Srila Prabhupada, Mayapura, 27 juni 1973).]


Het Engelse team:
Transcribenten: Man Mohan dasa, Dhanvantari dasa
Redacteur: Syamarani dasi
Typisten: Anita dasi, Vasanti dasi
Laatst bijgewerkt: 13 januari 2022



auteursrecht

Referenties:
Overzicht licentie: https://creativecommons.org/licenses/by-nd/4.0/legalcode.nl
Auteur (spreker) Engels: Sri Srimad Bhaktivedanta Narayana Gosvami Maharaja
Pure Bhakti/Teachers/Bhakti Discourses, "Meeting Is Higher Than Separation"
Vertaler Nederlands: Indira dasi CC BY-ND, Pro Deo Uitgever Jaya Radhe
Bhakti Lezingen, "Ontmoeting is hoger dan scheiding"




TOP


DIT DOCUMENT IS BESCHIKBAAR IN PDF

title=""